Open brief aan mijn nichtje Eva

Dag Eva,

.
Ik heb deze brief aan jou geschreven toen jij nog geen 5 jaar was. Het is een open en gepubliceerde brief omdat ik het heel belangrijk vind voor anderen wat ik je in deze brief schrijf.

.
Jouw moeder en vader, mijn broer, waren blij toen ze je hadden verwekt en je in de buik van je moeder aan het groeien was. Ik had echter gemengde gevoelens. Dit omdat ik wist dat jouw vader en moeder helemaal nog niet klaar waren om je die liefde en aandacht te schenken die je echt nodig had. Zelfs niet in de vele maanden voor jouw geboorte.

.
Toen je vader en ik gingen fitnessen was hij nog blijer om mij te laten zien op foto´s dat er nog een zusje bij jou was in de buik van je moeder. Toen kreeg ik nog meer gemengde gevoelens want ik wist hoe moeilijk en pijnlijk het kan zijn om de aandacht van je moeder en vader met je zusje te delen. Ik wist dat je gevoelens van jaloezie zou ervaren en dat je dat boos of wanhopig zou kunnen maken. En dat je je door de verdeelde aandacht wellicht verlaten, machteloos en eenzaam zou voelen.

.
Nog meer was ik bezorgd omdat ik ergens wist dat ik me iets bewust moest worden over mijn jonge jaren en wat er toen met mij gebeurd was. Toen wist ik nog niet dat jouw opa en oma, mij gewelddadig hebben behandeld en mijn lichamelijke integriteit hadden geschonden op een zeer pijnlijke manier toen ik nog jonger was dan jij nu in 2017 bent.

.
Ik mocht je in het ziekenhuis in mijn armen nemen toen je nog maar kort uit de buik van je moeder was gehaald door middel van de keizersnee. Dat moment zal mij altijd dierbaar blijven want ik heb nog nooit zoveel bewondering gehad voor MoederNatuur. Ongeveer hetzelfde heb ik gevoeld met mijn hele jonge huisdiertjes. Met de grootste tederheid en empathie kon ik je in mijn armen vasthouden en even met je zijn.

.
Het zijn de woorden van mijn oudpsychologe die ik me nu goed besef. Zij voelde zich niet vrij om te zeggen wat er in haar hart leefde als reden om haar praktijk te beëindigen. En zo had ik niet de moed te zeggen dat je al zoveel geleden had in de buik van je moeder. Ik had niet de moed te zeggen dat de keizersnee geboorte voor jouw gevoelswezen groot verschil heeft moeten uitmaken. Ik durfde niet tegen de zusters te zeggen dat ze jou pijn en angst bezorgde met de testen van je lichaamsfuncties. Ik had willen zeggen dat je moedermelk nodig had, zolang en moeilijk als dat eventueel zou zijn. Ik moest eigenlijk zeggen dat jouw moeder jou en je zusje 9 maanden lang dichtbij haar zou moeten houden. Ik had je ouders zoveel kunnen vertellen als het gaat om jouw behoeften en gevoelens in de omgang met jou. Dat heeft niet zo mogen zijn.

.
Tijdens de gesprekken die ik heb gehad met deze psychologe die mij geholpen heeft om me bewust te maken van mijn pijn uit mijn eerste levensjaren vertelde zij me dat ik jou en je zusje Fenna moest beschermen tegen mijn vader, jouw opa. Dat heeft ze tegen me gezegd toen ik er nog niet klaar voor was om dit op een goede manier in de praktijk te brengen. Die avond voelde ik een ongelofelijke woede en pakte in de haast mijn auto om naar jouw vader en moeder te snellen. Helaas vloog ik uit de bocht. Ik stapte toch uit mijn auto om te voet naar je vader en moeder te gaan. Toen ik aanbelde ervoer ik alleen maar onbegrip en boosheid van jouw vader naar mij toe en ik mocht niet binnen komen.

.
Een jaar later toen ik begon te twijfelen of het mijn vader was die mijn lichaam had geschonden en mijn opa Joop begon te verdenken was ik nog in de gelegenheid jou en je zusje te zien. In de enkele momenten dat ik met jullie kon zijn wilde ik met jullie vreugde delen. Ik herinner me goed dat ik jullie in de tuin blijdschap kon geven door jullie het gevoel te geven dat jullie konden vliegen en ik tilde jullie zo vaak op als dat jullie wilden. Al werd ik moe koos ik toch voor jullie vreugde want ergens diep van binnen wist ik dat het niet veel meer zou gebeuren.

.
Nu ik je dit schreef heb ik al jarenlang geen oprechte gesprekken met jouw vader en  moeder kunnen hebben. Daarover ben ik boos en teleurgesteld omdat ik hoop koesterde dat mijn broer zou gaan beseffen en voelen hoe wij allebei hebben geleden onder de gruweldaden van onze ouders. Ik wilde me verstaan en begrepen voelen zoals ieder mens dat nodig heeft.

.
Ik hoop dat er voor jullie kansen en mogelijkheden komen om je bewust te worden van jullie leed uit jullie vroegste jaren. Misschien lukt dat alleen of kunnen jullie mensen vinden die jullie kunnen bijstaan als jullie ouder of volwassen zijn.

.
je oom Jim

Advertenties

Over Jim van der Wal

Gnostic & Musician
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s